यो दुई पुरुषहरूको कथा हो जसले अमेरिकाको विपरीत दृष्टिकोणलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्।
एलेक्स प्रेटी, ३७ वर्षीय आई.सी.यु. नर्स जसलाई फेडरल एजेन्टहरूले गोली हानेर मारिदिए, उनीहरुले एक प्रकारका मूल्यहरूको प्रतिनिधित्व गर्छन्। ग्रेगोरी बोभिनो, जसले केही दिनअघिसम्म मिनियापोलिसमा फेडरल एजेन्टहरूलाई कमान्ड गरेका थिए, उनले फरक प्रकारको प्रतिनिधित्व गर्छन्। निश्चय नै एउटा राष्ट्रलाई दुई व्यक्तिमा सीमित गर्न सकिँदैन, तर सायद उनीहरूका छनोटहरूले हाम्रा आफ्नै छनोटहरूलाई स्पष्ट पार्न सक्छन्। के हामी एलेक्स प्रेटीको अमेरिकामा बाँच्न चाहन्छौं ? वा ग्रेगोरी बोभिनोको ?

प्रेटीले माउन्टेन बाइकिङ र आउटडोर गतिविधि मन पराउँथे र सामाजिक न्यायप्रति गहिरो चासो राख्थे। सहकर्मीहरूले उनलाई न्यानो र सहानुभूतिशील भएको रूपमा वर्णन गर्छन्।

“उनीसँग कुरा गर्दा पहिलो ३० देखि ६० सेकेन्डभित्रै उनको अनुहारमा मुस्कान आउँथ्यो। उनी हाँसिरहेका हुन्थे,” डा. डिमिट्री ड्रेकोन्जा, जसले प्रेटीसँग काम गरेका थिए, उनले मलाई भने। “उनी मित्रता र दयाको प्रतीक जस्ता थिए।”

ड्रेकोन्जाले भने कि प्रेटीले देशभक्तिको बारेमा प्रत्यक्ष कुरा गर्दैनथे, तर भेटेरन्स अफेयर्स अस्पतालमा काम छनोट गर्नुले उनको मूल्यलाई प्रकट गर्थ्यो।

“नर्सिङमा धेरै रोजगारीहरू छन्, तर भेटेरन्ससँग काम गर्न छनोट गर्नु धेरैले गर्छौं किनकि हामी त्यस्तो प्रणालीमा हुन पाउँदा खुसी हुन्छौं जसले आवश्यक काम गर्छ र बिरामीलाई बिल पठाउँदैन,” ड्रेकोन्जाले भने।

प्रेटीले हालै आफ्नो ग्यारेजको ढोका ठीक गराएका थिए र मर्मत गर्ने व्यक्ति, जुन ल्याटिनो थिए, उनलाई १०० डलर टिप दिए, किनकि आप्रवासीहरूविरुद्धको कडाइ थियो।

“उनी मानिसहरूप्रति गहिरो चासो राख्थे, र मिनियापोलिस तथा पूरै संयुक्त राज्यमा आइसीइले गरिरहेको कुरासँग धेरै दुखी थिए,” उनका बुबा माइकल प्रेटीले द एसोसिएटेड प्रेसलाई भने। “उनलाई लाग्थ्यो यो भयानक छ, बच्चाहरूलाई अपहरण गर्नु, सडकबाट मानिसहरूलाई समात्नु।”

प्रेटी संवेदनशील र साहसी दुवै थिए, अन्तिम क्षणमा पनि तनावमा परेकी एक महिलालाई बचाउने प्रयास गरे।

फेडरल एजेन्टहरूले ती महिलामाथि आक्रमण गरे, उनलाई जोडले भुइँमा ढाले। प्रेटी एजेन्ट र महिलाबीचमा उभिए, एजेन्टले उनको अनुहारमा केमिकल इरिटेन्ट छरे पनि। त्यसपछि एजेन्टहरूको समूहले उनलाई समाते, भुइँमा ढाले, उनको वैधानिक हतियार खोसिदिए र निहत्था तथा रक्षाहीन अवस्थामा भुइँमा परेका उनमाथि १० पटक गोली हाने।

“एलेक्सले सधैं कसैलाई—जो कोहीलाई—मद्दत गर्न चाहन्थे,” उनकी कान्छी बहिनी मिकायलाले वक्तव्यमा भनिन्। “पृथ्वीमा उनको अन्तिम क्षणहरूमा पनि, उनी त्यही गर्न खोजिरहेका थिए।”

बोभिनोले पुरुषत्वको वैकल्पिक प्रकारलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, ट्रम्प प्रशासनमा व्याप्त भएको सशस्त्र, दाँतसम्म हतियारले भरिएको, कहिल्यै पछाडि नहट्ने माचिस्मो। बोभिनो १९९६ मा बोर्डर पेट्रोलमा सामेल भए, तर उनको करियर गत वर्ष मात्र उडान भरेको थियो, रिपोर्ट अनुसार ट्रम्प प्रशासनले उनको आक्रामक शैलीलाई ध्यान दिएर लस एन्जलसमा ठूलो अपरेसन चलाउन उनलाई छानेको थियो। त्यहाँ उनले आफ्नो “मीन ग्रीन टिम” लाई ठूलो घमण्डका साथ तैनाथ गरे, एक पटक उनले आफ्ना मानिसहरूलाई भने, “यो हाम्रो शहर हो” —त्यसमाथि गाली समेत थपेर। उनको टिमको क्रूरताले धेरै क्यालिफोर्नियालीहरूलाई स्तब्ध बनायो, तर मागा वृत्तमा प्रशंसा पायो।

केही अधिनायकवादी क्षेत्रमा कानुन र व्यवस्थाप्रति अपोलोजेटिक जोन वेन शैलीको चाहना छ, र बोभिनोले आफूलाई त्यस भूमिकामा प्रस्तुत गरे। उनको शैली बाधाहरूसँग वार्ता गर्नु होइन, तिनलाई कुचल्नु थियो।

गत वर्ष शिकागोमा, बोभिनोका मास्क लगाएका र भारी हतियार बोकेका एजेन्टहरूले हिंसात्मक अपरेसनहरूको शृंखला बनाए, जसमध्ये एकले मिनियापोलिसमा भएको घटनाको पूर्वसंकेत गरेको थियो। एक एजेन्टले अमेरिकी नागरिक मरिमार मार्टिनेजलाई आफ्नो गाडीमा बसेकी अवस्थामा पाँच पटक गोली हाने, र प्रशासनका अधिकारीहरूले उनलाई “आतंकवादी” भनेर आरोप लगाए जसले उनीहरूमाथि आक्रमण गरेको थियो। उनी बाँचिन् र उनको मुद्दा ढले, तर अधिकारीहरूले घटनाको बडी क्याम भिडियो सार्वजनिक गर्न अस्वीकार गरे।

२३३ पृष्ठको कडा फैसलामा, अमेरिकी डिस्ट्रिक्ट कोर्टकी न्यायाधीश सारा एलिसले बोभिनोको नेतृत्वमा शिकागोमा फेडरल एजेन्टहरूको हिंसात्मक र कानुनविहीन व्यवहारको ढाँचा वर्णन गरिन्।

“गर्भवती आमाहरू, बच्चाहरू र शिशुहरूमाथि टियर ग्यास प्रयोग गर्नु चेतनालाई स्तब्ध पार्छ,” उनले लेखिन्। उनले बोभिनोको बयानलाई “विश्वसनीय छैन” भनेर खारेज गरिन् र भनेकी छिन् कि “बोभिनोले आफ्नो जिरहमा धेरै पटक झूट बोलेको स्वीकार गरे।”

प्रशासनका अधिकारीहरू चिन्तित नभई बोभिनोलाई मिनियापोलिसमा अपरेसन चलाउन पठाए जसमा पहिले रेनी गुड मारिइन्, र त्यसपछि प्रेटी।

“त्यो आइसीई एजेन्टलाई टोपी खोलौं” जसले गुडमाथि गोली हाने, बोभिनोले घोषणा गरे। “मलाई खुसी लाग्छ उनी जीवित बाँचे।” पछि उनले प्रमाणको विपरीत भने कि प्रेटीले “कानुन प्रवर्तनलाई नरसंहार गर्न चाहन्थे।”

प्रशासनका अधिकारीहरूले आफूलाई कानुन र व्यवस्थाको पक्षमा रहेको दाबी गरे पनि, उनीहरू कानुनलाई कुचलिरहेका छन्। मिनेसोटाका प्रमुख फेडरल न्यायाधीशले आइसीई लाई लगभग १०० अदालती आदेश उल्लंघन गरेको भन्दै निन्दा गरे, भने कि जनवरीमा केही एजेन्सीहरूले आफ्नो सम्पूर्ण अस्तित्वमा गरेको भन्दा बढी न्यायिक निर्देशन उनीहरूले उल्लंघन गरे।

यी कथाहरूलाई अति सरल कथामा फिट गर्ने खतरा छ। न प्रेटी न बोभिनो कुनै कार्टुन होइनन्। प्रेटीको हत्या हुनुभन्दा ११ दिनअघिको भिडियो सार्वजनिक भएको छ जसमा उनी फेडरल एजेन्टहरूलाई गाली गर्दै, थुक्दै, उनीहरूको गाडीमा लात हानेर क्षति पुर्‍याउँदै छन्। ती क्षणहरूमा उनी केही श्रद्धांजलिमा भनिए जस्तो सन्त जस्ता देखिँदैनन्, तर अलि बढी मानवीय।

मैले यसलाई दुई पुरुषहरूको कथाको रूपमा फ्रेम गरेको छु, तर वास्तवमा यो दुई अमेरिकाको कथा हो। बोभिनो एक्लो अभिनेता थिएनन्, र नीति कहिल्यै उनको थिएनः यो सधैं राष्ट्रपति ट्रम्पको थियो।

अहिलेसम्म बोभिनोलाई मिनियापोलिसबाट निर्वासित गरिएको छ, तर ह्वाइट हाउसले उनलाई “महान् व्यावसायिक” भनेको छ जसले “देशभरि कस्टम्स र बोर्डर पेट्रोलको नेतृत्व जारी राख्नेछन्।”

मलाई यो मेरो बाल्यकालको महाकाव्य टकराव जस्तो लाग्छ, नागरिक अधिकार आन्दोलन, जब कानुन प्रवर्तनले शान्तिपूर्ण प्रदर्शनकारीहरूमाथि फायर होज र पुलिस कुकुरहरू प्रयोग गरे। त्यतिबेला राज्यहरूले हिंसा प्रयोग गर्थे, जबकि फेडरल एजेन्टहरूले तिनलाई रोक्ने प्रयास गर्थेस अब यो उल्टो भएको छ।

ती नागरिक अधिकार लडाइँहरू आंशिक रूपमा समाधान भए किनकि जनताले पुलिसले प्रदर्शनकारीहरूमाथि प्रयोग गरेको क्रूरतापछि घृणा गरे। यी दिनहरूमा रक्तपात अझ बढी दृश्यमान छ, घृणा पनि बढ्दै छ — र हामीले देखेका भयानक घटनाहरूले हामीलाई बढी मानिसहरूलाई उभिन प्रेरित गर्नुपर्छ। प्रश्न सरल छः हामी कुन अमेरिका छान्छौं ?

न्यूयोर्क टाइम्सबाट, जनवरी ३१, २०२६