व्हाइट हाउसको सिचुएसन रुममा गोप्य बैठकहरूको शृङ्खला : अन्तर्ज्ञान बन्यो निर्णायक

काठमाडौं । फेब्रुअरी ११, २०२६ । बिहान ११ बजे इजरायली प्रधानमन्त्री बेन्जामिन नेतान्याहु बोकेको कालो एसयूभी व्हाइट हाउस पुग्यो । महिनौंदेखि अमेरिकालाई इरानमाथि ठूलो सैन्य हमला गर्न दबाब दिइरहेका नेतान्याहुलाई गोप्य रूपमा भित्र लगियो । यो उनको करियरको सबैभन्दा उच्च दाउको क्षण थियो ।

पहिले क्याबिनेट रुममा बैठक भयो । त्यसपछि सबै सिचुएसन रुममा झरे । राष्ट्रपति डोनाल्ड ट्रम्प ले सामान्य ठाउँमा नबसी एक छेउमा बसे । नेतान्याहु उनीसँग ठीक उल्टो तर्फ बसे । स्क्रिनमा मोसाद प्रमुख डेभिड बार्निया र इजरायली सैन्य अधिकारीहरू देखिए ।

बैठकमा ह्वाइट हाउस चिफ अफ स्टाफ सुसी वाइल्स, विदेशमन्त्री मार्को रुबियो, रक्षा मन्त्री पिट हेगसेथ, जोइन्ट चिफ्सका अध्यक्ष जनरल डान केन, सीआईए प्रमुख जोन र्याटक्लिफ, जared कुश्नर र विशेष दूत स्टिभ विट्कोफ सहभागी थिए । उप-राष्ट्रपति जेडी भान्स अजरबैजानमा भएकाले बैठकमा उपस्थित हुन सकेनन् ।

नेतान्याहुले एक घण्टा लामो प्रस्तुति दिए । उनले दाबी गरे — इरान शासन परिवर्तन (Regime Change) को लागि तयार छ । संयुक्त अमेरिका-इजरायल अभियानले इस्लामिक रिपब्लिकको अन्त्य गर्न सक्छ । उनले भिडियो देखाए, जसमा खामेनीको शासन ढलेपछि सम्भावित नयाँ नेताहरू (रेजा पहलवीसहित) देखाइएको थियो ।

इजरायली टिमको मुख्य दाबी :

• इरानको मिसाइल कार्यक्रम केही हप्तामै नष्ट गर्न सकिन्छ
• हर्मुज स्ट्रेट बन्द गर्न इरान असमर्थ हुन्छ
• इरानभित्र प्रदर्शन र विद्रोह बढ्छ, मोसादले सहयोग गर्छ
• कुर्दिस फाइटरहरूले जमिनी मोर्चा खोल्छन्

ट्रम्प प्रभावित भए । उनले भने, “Sounds good to me.” नेतान्याहुलाई यो हरियो बत्ती जस्तो लाग्यो ।

अमेरिकी खुफियाको कडा प्रतिक्रिया : “Farcical” र “Bullshit”

भोलिपल्ट फेब्रुअरी १२ मा अमेरिकी अधिकारीहरूको मात्र बैठक भयो । सीआईए प्रमुख र्याटक्लिफले नेतान्याहुको योजनालाई चार भागमा विभाजन गरे । पहिलो दुई भाग (खामेनीको हत्या र इरानको सैन्य क्षमता नष्ट) सम्भव ठाने, तर शासन परिवर्तन र लोकप्रिय विद्रोहलाई “farcical” (हास्यास्पद) भने । रुबियोले थपे — “In other words, it’s bullshit.”

जनरल केनले भने, “इजरायलीहरू सधैं बढी बेच्छन् । उनीहरूलाई हामी चाहिन्छ ।” तर ट्रम्पले शासन परिवर्तनलाई “उनीहरूको समस्या” भनेर टारे । उनको फोकस खामेनी र शीर्ष नेतृत्वको हत्यामा केन्द्रित रह्यो ।

ट्रम्पको टिममा गहिरो विभाजन

• पिट हेगसेथ — युद्धको सबैभन्दा ठूलो समर्थक
• मार्को रुबियो — द्विविधामा, पूर्ण युद्धभन्दा दबाब रुचाउने
• सुसी वाइल्स — मध्यपूर्व युद्धले ग्यास मूल्य बढाउने र चुनाव प्रभावित हुने चिन्ता, तर अन्ततः सहमत
• जेडी भान्स — सबैभन्दा ठूलो विरोधी । उनले युद्धलाई “ठूलो स्रोतको दुरुपयोग र महँगो” भने । उनी सीमित हमलाको पक्षमा थिए

जनरल केनले बारम्बार जोखिम औंल्याए — हतियार स्टक घट्ने, हर्मुज स्ट्रेट बन्द हुने खतरा । तर ट्रम्पले युद्ध छोटो र निर्णायक हुने विश्वास गरे ।

अन्तिम निर्णय : फेब्रुअरी २६ को बैठक

फेब्रुअरी २६ मा अन्तिम बैठक भयो । ट्रम्पले टेबल घुमाएर सबैको राय मागे ।

भान्सले भने, “मलाई यो खराब लाग्छ, तर तपाईं गर्न चाहनुहुन्छ भने म समर्थन गर्छु ।” रुबियोले स्पष्ट गरे — शासन परिवर्तन होइन, मिसाइल कार्यक्रम नष्ट गर्ने लक्ष्य राखौं ।

ट्रम्पले अन्तिम निर्णय सुनाए : “I think we need to do it.” उनको लक्ष्य थियो — इरानले आणविक हतियार नबनाओस् र मिसाइल हमला नगरोस् ।

भोलिपल्ट एयर फोर्स वानबाट उनले आदेश दिए : “Operation Epic Fury is approved. No aborts. Good luck.”

यो निर्णयसँगै अमेरिका र इजरायलले इरानमाथि संयुक्त हमला सुरु गरे । फेब्रुअरी २८ देखि सुरु भएको Operation Epic Fury ले इरानको मिसाइल, नौसेना र आणविक क्षमतामा ठूलो क्षति पुर्‍याएको छ । हाल (अप्रिल २०२६) युद्ध जारी छ र दुई हप्ताको ceasefire को कुरा चलिरहेको छ ।

यो भित्री कथा न्युयोर्क टाइम्स का जोनाथन स्वान र म्यागी ह्याबरम्यानले आफ्नो आगामी पुस्तक “Regime Change” का लागि गरेको रिपोर्टिङमा आधारित छ । यसले ट्रम्पको निर्णय प्रक्रिया, नेतान्याहुसँगको निकटता र टिमभित्रको आन्तरिक तनावलाई उजागर गर्छ ।

के भयो प्रभाव ?

युद्धले मध्यपूर्वलाई अस्थिर बनाएको छ । ग्यास मूल्य बढेको छ र ट्रम्पको “America First” कोटा भित्रै विवाद बढेको छ ।