सन् २००२ मा, अङ्ग्रेजी पत्रकार एड वेस्टले ‘बेलायत स्वतन्त्र देश होइन’ भन्ने शीर्षकमा एउटा निबन्ध लेखेका थिए। उनका प्रमाण सीधा थिएः घृणापूर्ण भाषण विरुद्धको कानुनको आक्रामक कार्यान्वयनको माध्यमबाट, बेलायतले आफ्ना नागरिकहरूलाई उत्पीडन, अनुसन्धान र कहिलेकाहीँ बन्दी बनाइएरहेको थियो, उल्लेखनीय रुपले स्वतन्त्र अभिव्यक्तिको अधिकारलाई इतिहासको गर्तमा मिल्काएको थियो ।

पश्चिमका यस्तै उदाहरणहरूको सूचीमा, गहिरोगरी असंवेदनशील जातिवादीहरू र अन्य सांस्कृतिक रूढ़िवादको अपराधीकरण जस्तो देखिने अन्य मुद्दाहरू समेत थिए,पछिल्लो समय स्कटल्यान्डले विशेष गरी विस्तृत घृणापूर्ण भाषणसम्वन्धी कानून पारित गरेको छ।

नयाँ स्कटिस कानूनले संरक्षित समूहलाई ूअपमानजनकू ठानिएको सार्वजनिक भाषणलाई अपराधी ठहराउनेछ ९ूअपमानजनकू को उच्च सीमाको विपरित० र अभियोजकहरूले यो भाषण स्पष्ट रूपमा त्यसो गर्ने उद्देश्यले नभई घृणालाई प्रोत्साहित गर्न ूसम्भावितू थियो भनेर मात्र प्रमाणित गर्न आवश्यक पर्छ । प्रश्नको घेरामा रहेको भाषणलाई ूउचितू भएको आधारमा कसैले प्रतिरक्षा प्रस्ताव गर्न सक्छ, र जहां ूअभिव्यक्ति स्वतन्त्रता सम्वन्धी अधिकारको महत्त्वू रहेको हुन्छ । । तर कानूनको सामान्यीकरणले हास्य कलाकारको एकलाप वा सार्वजनिक रूपमा यौन नैतिकतामा बाइबलीय खण्डहरू पढेको अभियोगमा समेत मुद्दा चलाउन अनुमति दिन सक्छ जस्तो देखिन्छ।

कानूनले विशेष ध्यान आकर्षित गरेको छ ः जेके रोलिंगले यसको बारेमा ट्रान्सजेन्डर व्यक्तिहरूका सम्वन्धमा सोसल मिडिया पोस्टहरूको श्रृंखलाकासाथ प्रतिक्रिया दिएका छन्, जसलाई अब कानूनी आदेशको उल्लंघन भएको देखिन्छ। यदि तिनीहरूले त्यसो गरे भने, उनले लेखेका छन् , ‘म स्कटिश प्रबुद्धताको जन्मस्थलमा फर्किँदा गिरफ्तार हुने आशा गर्दछु।’

मेरो भविष्यवाणी के छ भने न त रोलिंग र न त उनको प्रमुख व्यक्तित्वले अभियोजनको सामना गर्नुपर्नेछ। बरु, पश्चिमका उदाहरणहरूमा तपाईँले के देख्नुहुन्छ भने स्पिच पुलिसले बढी अस्पष्ट लक्ष्यहरू रुचाउँछन्ः किशोरी केटीलाई एन–वर्ड समावेश भएको र्याप गीत पोस्ट गरेकोमा मुद्दा चलाइयो वा एक इसाई सडक प्रचारकको गिरफ्तारीको आलोचना गर्न पोस्ट गरेपछि स्थानीय टोरी अधिकारीलाई पुलिसले पक्राउ गर्यो ।

निस्सन्देह, हल्का प्रकारको अधिनायकवादी अभ्यास गर्ने यो एउटा सामान्य तरिका हो। प्रमुख व्यक्तित्वहरूका लागि अपवादहरू बनाइन्छ, नत्र प्रणाली हास्यास्पद देखिन्छ, तर साधारण मानिसहरूलाई सीमा नाघ्न सिकाइन्छ।

युरोपलाई प्रायः एक संकटग्रस्त उदार व्यवस्था र लोकप्रियताको एक उत्तर–उदारवादी रूपको बीमा फसेको रूपमा चित्रण गरिएको छ। तर वास्तविकता यो हो, त्यहाँ दुई प्रारम्भिक युरोपेली उत्तर–उदारवादहरू छन्, दुबैले बुढेसकाल व्यवस्थापन गर्ने चुनौतिहरूको प्रतिक्रियाहरूमा, चिन्तित समाजहरू सामूहिक आप्रवासनद्वारा परिवर्तन भइरहेको छ। एउटा राष्ट्रिय पहिचानको दक्षिणपन्थी राजनीति हो, अर्को सेन्सरशिपको शासनमार्फत सामाजिक शान्ति कायम गर्ने अधिक प्राविधिक प्रयास हो।

स्कटल्याण्डले दोस्रो विकल्पका साथ प्रयोग गरिरहेको छ। दुवैले उदार युगको सुरुवात गर्न सक्थे, जुन हामीले थाहा पाएका छौं।

: न्यूयोर्क टाइम्सबाट