आफ्नो सरकारविरुद्ध व्याप्त सत्ता विरोधी लहर र चुनावी अभियानको क्रममा सङ्गठित विपक्षीको आक्रमणको सामना गर्न प्रधानमन्त्री नरेन्द्र मोदीले लामो समयदेखि खोजिरहेका आक्रामक मुद्दालाई फेला पारेको देखिन्छ। असफल तेलङ्गाना प्रयोगजस्तै नयाँ शर्तले जनतासँग तालमेल कायम गर्न असफल भएमा पार्टीले के गर्ने भन्नेबारे भाजपाले सोचेको हुने थिएन।
दिल्लीको ऐतिहासिक रामलीला मैदानमा विपक्षी गठबन्धनको विशाल र्यालीलाई सम्बोधन गर्दै गान्धीले भनेका थिए, ‘यदि भाजपाले चुनाव जित्यो र संविधान परिवर्तन गऱ्यो भने देशमा आगो लाग्नेछ। जुन दिन संविधान समाप्त हुन्छ, भारत बाँच्दैन। यो संवैधानिक निर्वाचन हो।’

मङ्गलबार, ९ अप्रिलमा उत्तराखण्डको रुद्रपुरमा, प्रधानमन्त्रीले राहुल गान्धीले आफ्नो दिल्लीको र्यालीमा बोलेका शब्दहरू नयाँ र उत्तेजक ढङ्गले प्रस्तुत गरे। ूकाङ्ग्रेस राजपरिवारका राजकुमारले घोषणा गरेका छन् कि यदि देशले तेस्रो पटक भाजपालाई निर्वाचित गऱ्यो भने देशमा आगो लाग्नेछ। जसले ६० वर्ष शासन गरे, १० वर्ष सत्ताबिना रहे, उनीहरूले देशमा आगो लगाउने कुरा गरिरहेका छन्।देशमा आगो लगाउन दिने हो कि भन्ने प्रश्नको जवाफ दिन पनि प्रधानमन्त्रीले भेला भएका मानिसहरूलाई आग्रह गरे। उनले जनतालाई काङ्ग्रेसलाई बाहिर निकाल्न अपिल गरे।
विपक्षी गठबन्धनको पक्षमा सडकमा व्यापक सार्वजनिक आक्रोशलाई भाजपा र यसका सहयोगीहरूले कसरी प्रतिरोध गर्ने भन्नेबारे न त प्रधानमन्त्री र न त उनका कुनै सहकर्मीले कुनै सङ्केत दिएका छन्।

रामलीला मैदानमा भाषणको दुई दिनसम्म पनि प्रधानमन्त्रीले राहुल गान्धीमाथि किन प्रत्यक्ष आक्रमण गरेनन् भनेर पनि आश्चर्य व्यक्त गरिएको थियो। उनीहरूको बैठक मेरठमा २३ मार्चमा नै भएको थियो। त्यसमा पनि उनले ‘आगो चल्नेछ’ भन्ने मुद्दा उठाएनन्। निस्सन्देह, उत्तराखण्ड जस्तो देवभूमिको खोजी भएको हुनुपर्छ जहाँ उनका शब्दहरूलाई श्रोताहरूले उचित सम्मानका साथ ग्रहण गरेका थिए। उत्तराखण्डको प्रयोग अब देशका अन्य स्थानहरूमा पनि दोहोरिने डर व्यक्त गर्न सकिन्छ।

यसअघि प्रधानमन्त्री मोदीले तेलङ्गानामा भएको भारत जोडो न्याय यात्राको अन्त्यमा मुम्बईको शिवाजी पार्क मैदानमा आयोजित विपक्षी र्यालीमा राहुल गान्धीले परिभाषित गरेको मोदीको ‘वास्तविक शक्ति’ लाई महिला शक्तिको अपमानको रूपमा प्रस्तुत गरेर महिला मतदाताहरूको समर्थन प्राप्त गर्ने प्रयास गरेका थिए।

प्रधानमन्त्री वा एनडीएका कुनै पनि घटकले लोकसभाको कुल ५४३ सिटमध्ये कसरी एक्लैले ४०० सिट प्राप्त गर्न सक्छन्, काङ्ग्रेससहित सम्पूर्ण विपक्षीले बाँकी १८० वा त्योभन्दा कम कसरी पाउने भन्ने रहस्य खुलाएका छैनन्।

रामलीला मैदानमा भएको र्यालीमा गान्धीले मोदीलाई सिटको मुद्दामा चुनौती मात्र दिएनन्, भाजपाको ४०० सिटको नारा पछाडिको वास्तविक शक्तिको पनि व्याख्या गरेका थिए । गान्धीले भाजपाले १८० सिट मात्र पाउने र ४०० सिटको नारा इभीएम र म्याच फिक्सिङको आधारमा दिइरहेको दाबी गरेका थिए । इभीएमको विश्वसनीयताबारे सर्वोच्च अदालतमा विचाराधीन याचिकाका सम्बन्धमा पछिल्लो जानकारीअनुसार मे १७ सम्ममा सबै भिभिप्याट पर्चाको गणनाबारे केन्द्र र निर्वाचन आयोगबाट जवाफ माग गरिएको छ। मत गणना ४ जूनका लागि तय गरिएको छ।

अचम्मको कुरा के छ भने प्रधानमन्त्रीले विपक्षीलाई आक्रमण गर्न राहुलबाहेक अरू कुनै मुद्दा भेट्टाएनन्। यसले के सङ्केत गर्छ भने जनतामा उनको बहुप्रचारित ‘चमत्कारी’ छविको जादूले यस पटक काम गर्दैन। प्रधानमन्त्रीका लागि राजनीतिक रूपमा संघर्ष जीवन र मृत्युको प्रश्न बनिरहेको छ। उनीहरूको सफलता (असफलता) पार्टी र सङ्घको भविष्यबाहेक निहित स्वार्थको शक्तिशाली समूहको अस्तित्वसँग पनि जोडिएको छ। प्रश्न यो छ, के राहुल गान्धीले मोदीले आफ्नो जितलाई आफ्नो तेस्रो पारीका लागि ‘बालाकोट’ बनाउन चाहेको मुद्दालाई अनुमति दिनेछन् ?
सत्य हिन्दीबाट