“अहिले त आँखा देख्नै छोडेँ, पहिले–पहिले दिनमा दुई वटासम्म नलीमा चित्र बनाउने गर्थे, नली पनि प्रशस्त पाइन्थ्यो तर अहिले लेकमा जान पनि सक्दिनँ, अहिले त बुट्टेनली हरायो, अब मायाको चिनो के दिने ?” ढोरपाटन नगरपालिका–९ का टेकबहादुर घर्तीमगर उमेरले ८३ मा लाग्नुभयो । अहिले पनि उहाँ घरभित्र बाहिरको काम सहजै गर्न सक्नुहुन्छ । तर पछिल्ला दिन उहाँको आँखा कमजोर हुँदा चित्र कोर्ने रुचि हुँदाहुँदै पनि सक्नुहुन्न । चित्र कलामा पोख्त उहाँले जवानीमा काठ तथा बुट्टेनलीमा धेरै आकृति कोर्नुभयो । एक दशक अगाडिसम्म पनि उहाँले सजिलै बुट्टेनली बनाउने गर्नुहुन्थ्यो तर आँखामा मोतियाविन्दु भएपछि आँखाको शल्यक्रिया गर्नुभयो । उहाँले भन्नुभयो “शल्यक्रियापछि चित्र कोर्न सक्दिन । ” ग्रामीण जनजीवन र मौलिक संस्कृति झल्काउने बुट्टेनली अहिले जिल्लामै बनाउने कलाकार पाइँदैन । बुट्टेनलीले बागलुङ जिल्लाको चिनारीका रूपमा रहेको छ । नयाँ पुस्तामा सीप पुस्तान्तरण नहुँदा बुट्टेनली अहिले लोपोन्मुख अवस्थामा छ । बाँस, लेकमा पाइने गजिङ, मालिङलगायतका बाँसजन्य काठमा हातले कलात्मक शैलीमा कुँदेर विभिन्न प्रकारका आकृति दिने गरिएकामा अहिले त्यो प्रचलन हराउँदै गएको घर्तीमगरले गुनासो पोख्नुभयो । उहाँले देवी–देवता खुसी बनाउनका लागि उनीहरूको चित्र बनाउने गरेको बताउनुभयो । बुट्टेनलीमा भगवान्को चित्रसँै फूल, चरालगायत मौलिक सांस्कृति बोकेका वस्तुको चित्र कोरिने गरेको उहाँको भनाइ छ । उहाँ भन्नुहुन्छ, “हाम्रो पालामा बुट्टेनली बनाउन समस्या थिएन, बाउबाजेले बनाउँथे उनीहरूबाटै सिक्यौँ, बनायौँ पनि, अहिले ठिटाहरूले यस्तो काम गर्दैनन्, सिक्न पनि चाहन्नन्, त्यसले गर्दा हराउँदै गयो, अहिले पनि गाउँमा दुई–चार जना बुढा छन्, उनीहरूले राम्रो चित्र कोर्थे, अहिले त उनीहरू पनि मजस्तै आँखा नदेख्ने भए ।” बुट्टनली देशभित्र मात्रै नभई युरोप–अमेरिकालगायतका ठूला–ठूला देशमा निर्यात हुने गरेको उहाँले सम्झिनुभयो । अहिले कसैले किन्न चाहे पनि गाउँमा पाइन छाडेको घर्तीमगरले बताउनुभयो ।